21 Ιουλ 2019

Το κόλπο που τον απογείωσε: Ο θρυλικός Έλληνας τζογαδόρος που με 50$ έβγαλε 17 εκατομμύρια


 
Το γεμάτο ντεμπόζιτο ήταν το εχέγγυο ότι θα φτάσει στον προορισμό του όταν έπαιρνε τη στροφή για τη Route 15, που οδηγεί στο Λας Βέγκας. Με μόλις 50 δολάρια στην τσέπη ωστόσο τίποτε δεν προμήνυε ότι θα μακροημέρευε εκεί. Ακόμα και ο πιο παράτολμος του είδους δεν θα ένιωθε έτοιμος να εισβάλλει, απένταρος, στη Μέκκα του τζόγου ύστερα από την απώλεια 2 εκατ. δολαρίων.

Ο... 

 
 
 
Archie Karas όμως, κατά κόσμον Ανάργυρος Καραβουρνιώτης, δεν ήταν ένας ακόμη του είδους. Ήταν το ίδιο το είδος. Ίσως και κάτι περισσότερο από αυτό. Στην πραγματικότητα, ήταν το Βέγκας ανέτοιμο να υποδεχτεί τον άνθρωπο που περιφρόνησε όσο κανείς άλλος την έννοια «ρίσκο».

Το μικρόβιο το κουβάλησε μαζί του από την κούνια. Κεφαλονίτης γαρ, δεν έκανε σκόντο ποτέ σε αυτό που του έγνεφε η κούτρα του. Στα Αντυπάτα, όπου μεγάλωσε, στοιχημάτιζε από πιτσιρικάς και κέρδιζε συνεχώς σε αυτοσχέδια «τυχερά» παιχνίδια που στήνονταν στη γειτονιά του. Επρόκειτο συνήθως για βολές σε στόχους και χάρη στο χέρι – αλφάδι που είχε εξελίξει, έβγαζε σε τακτική βάση το χαρτζιλίκι του.

Το ρόλο του βοηθού του πατέρα του στην οικοδομή τον έβλεπε ως αγγαρεία. Όταν μια μέρα, σε ηλικία 15 ετών, αρνήθηκε να πιάσει το τσιμέντο, επικαλούμενος έγκαυμα στο χέρι, χρειάστηκε να αποδείξει ότι ήταν ικανός και στην… αποφυγή των βολών. Είχε μόλις γλιτώσει από το φτυάρι, που, έξαλλος, εκσφενδόνισε προς το μέρος του ο πατέρας του. Και είχε μόλις αποφασίσει να φύγει μια για πάντα από το σπίτι του.



Δεν είχε άλλη επιλογή απ’ το να μπαρκάρει. Δούλεψε για δύο χρόνια σε καράβια, κυρίως ως σερβιτόρος, βγάζοντας πενταροδεκάρες. Όταν ένα από τα πλοία στα οποία εργάστηκε έβαλε για πρώτη φορά πλώρη προς τις ΗΠΑ, ήταν μοιραίο να υποκύψει στο «American dream». Στα 17 του αποβιβάστηκε στο Πόρτλαντ και από εκεί μετέβη, για να ρίξει άγκυρα, στο Λος Άντζελες. Ολομόναχος και χωρίς καν να γνωρίζει αγγλικά, έπιασε και εκεί δουλειά ως σερβιτόρος. Σε αυτό το εστιατόριο θα συναντούσε το πεπρωμένο του. Ή για την ακρίβεια δίπλα σε αυτό, σε έναν πολυχώρο με τραπέζια μπιλιάρδου και μπόοουλινγκ.

Ο Καραβουρνιώτης έγινε σε χρόνο – ρεκόρ μετρ στο μπιλιάρδο, αξιοποιώντας το χέρι – αλφάδι που λέγαμε. Φυσικά δεν έπαιζε για να παίξει, αλλά για να κερδίσει έχοντας στοιχηματίσει. Με τον καιρό οι απολαβές από το εστιατόριο δεν χρησίμευαν ούτε καν ως συμπλήρωμα.

Έβγαλε τόσα χρήματα, που έφτασε να μη βρίσκει αντίπαλο στο μπιλιάρδο. Αναζητώντας νέες πηγές πόρων, στράφηκε στη χαρτοπαικτική αίθουσα του πολυχώρου. Εκεί θα ανακάλυπτε το πηγαίο ταλέντο του στο πόκερ. Και θα «αναγνώριζε» την τράπουλα ως την αιώνια… ερωμένη του. Έκτοτε δεν θα την πρόδιδε ποτέ. Όσα φαρμάκια κι αν θα τον πότιζε.

Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα θα ξεκινούσε το πιο τρελό τυχοδιωκτικό ρεσιτάλ που καταγράφηκε ποτέ στα καζίνο των ΗΠΑ. Ο γνωστός έκτοτε στις λέσχες του L.A. ως Archie Karas θα αναδεικνυόταν ως τοτέμ στον κόσμο του τζόγου, χάνοντας και κερδίζοντας με την ίδια έμφυτη αλληλουχία της εισπνοής-εκπνοής. Από τα 20 έως τα 30 χρόνια του πέρασαν τεράστια ποσά από τα χέρια του. Το παιχνίδι με αυτόν στο τραπέζι έφτανε σε μυθικά stakes. Όλοι ήξεραν ότι τα χτυπήματα του Archie δεν έχουν όριο. Κάπως έτσι, έχασε όλη την μπάνκα των 2 εκατ. δολαρίων σε ένα μόνο μήνα, το Δεκέμβριο του 1992!

«Την μια μέρα μπορούσα να οδηγώ Mercedes και την άλλη να κοιμάμαι μέσα σε αυτή», έχει πει ο ίδιος για την «αναισθησία» του απέναντι στο ρίσκο. Την… αδιαφορία του μπροστά στον κίνδυνο να χάσει τα πάντα μέσα σε λίγα λεπτά. Κίνδυνος; «What does it mean?», απάντησε κάποτε στην απορία ενός αντιπάλου. Αν το αίμα του έπηζε θα γινόταν πάγος. Πάνω του θα γινόταν θρύψαλα συναισθήματα όπως το στρες και η έκκριση αδρεναλίνης, που διακατέχουν έναν «κανονικό» άνθρωπο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Aν δείτε κάτι περίεργο,η κάποιο γεγονός στείλτε μας τις φωτογραφίες email στο meliomixa@gmail.com Τα νέα εδώ τα μαθαίνετε πρώτοι,με σχόλια και ρεπορτάζ
Παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και να σέβεστε τους συνομιλητές σας. Αποφύγετε τις ύβρεις και τους χαρακτηρισμούς.
Σας ευχαριστούμε